3-dniowy trekking po pustyni Iriki z Foum Zguid

Podróż zaczyna się w Foum Zguid, na skraju krajobrazu, który zmienia się z każdym kolejnym kilometrem. Wczesnym popołudniem samochód terenowy 4×4 rusza w stronę Iriki. Na początku nie widać niekończących się wydm. Za miastem rozciągają się przede wszystkim kamieniste równiny, a na horyzoncie rysują się pasma Jbel Bani. Już podczas dojazdu można zrozumieć, że Sahara to nie tylko piasek, lecz także skały, suche doliny i wielkie otwarte przestrzenie.

Wraz z oddalaniem się od zabudowań wyraźniej widać pojedyncze formacje skalne i kolory ziemi w popołudniowym świetle. Jeżeli warunki na trasie pozwalają, można zatrzymać się na chwilę, przyjrzeć okolicy i zrobić zdjęcia. Dalej twarda powierzchnia stopniowo ustępuje piaszczystym odcinkom. Wreszcie pojawiają się wydmy Erg El Mhazil. Ich widok jest ciekawszy właśnie dlatego, że droga prowadziła przez tak różne rodzaje terenu.

Pierwszy nocleg planowany jest w mobilnym obozie w pobliżu wydm. Przed zmrokiem może zostać trochę czasu na krótki spacer wokół biwaku. Ze szczytu niewielkiej wydmy widać równiny, przez które wcześniej prowadziła trasa samochodowa. Niskie słońce uwydatnia kształty piasku i pozwala dostrzec jego delikatne wzory. Dokładne miejsce obozu, wyposażenie do spania i posiłki zostaną opisane w ofercie DesertBrise. To dzień poznawania okolicy i spokojnego wejścia w pustynny rytm.

Drugi dzień jest głównym etapem pieszym. Z rejonu Erg El Mhazil trasa prowadzi w stronę Erg El Ghoule, przez twardsze fragmenty podłoża i miękki piasek. Chodzenie po wydmach wymaga innego tempa niż na zwykłej ścieżce: wejścia bywają wolniejsze, a za kolejnym grzbietem otwiera się zupełnie nowa panorama. Program źródłowy przewiduje około czterech godzin marszu, jednak rzeczywisty czas będzie zależeć od pogody, grupy i przerw.

Podczas wędrówki łatwiej zauważyć szczegóły niewidoczne z samochodu. Na zboczach wydm wiatr tworzy drobne fale, w osłoniętych zagłębieniach pojawiają się pojedyncze rośliny, a na piasku można wypatrzyć ślady zwierząt. Raz idzie się przez szeroko otwartą przestrzeń, a za chwilę między łagodnymi wzniesieniami. Trasa nie jest wyścigiem do obozu. Jej największą wartością jest możliwość obserwowania, jak pustynia zmienia się krok po kroku.

W okolicy Erg El Ghoule planowany jest drugi nocleg na mobilnym biwaku. Po marszu, zależnie od uzgodnionego planu, można odpocząć albo obejrzeć pobliskie wydmy w świetle późnego popołudnia. Ich krawędzie stają się wtedy bardziej wyraźne, a cienie dłuższe. To zakończenie dnia spędzonego na własnych nogach, a nie tylko przyjazd na nocleg. Szczegóły przewodnictwa, transportu bagaży, posiłków i sprzętu obozowego potwierdzi DesertBrise przed rezerwacją.

Ostatni poranek można rozpocząć, obserwując, jak wschodzące słońce stopniowo oświetla wydmy Erg El Ghoule. Najpierw jasne stają się ich grzbiety, a niższe części pozostają w cieniu. Jeśli pozwoli na to ustalony harmonogram, będzie czas na ostatnie spojrzenie na otaczający obóz krajobraz. Nie jest to kolejny całodzienny etap pieszy; najważniejszą częścią dnia jest powrót.

Samochód 4×4 ponownie przecina region Iriki. Po opuszczeniu piaszczystego obszaru wracają kamieniste równiny, szerokie przestrzenie i widoczne z daleka pasma Jbel Bani. Po pieszej wędrówce drugi przejazd tą okolicą wygląda nieco inaczej. Łatwiej ocenić rozległość terenu i przypomnieć sobie, jak wiele szczegółów odkrywa się dopiero na piechotę.

Wyprawa kończy się w Foum Zguid. Po dwóch planowanych nocach na pustyni powrót do miasteczka pozwala wyraźnie odczuć zmianę otoczenia. Program referencyjny zakłada przyjazd pod koniec przedpołudnia, ale DesertBrise potwierdzi dokładną godzinę w zależności od lokalizacji obozu i stanu dróg. Na dalszy transport warto zostawić zapas czasu. To krótki, ale zróżnicowany sposób poznania krajobrazów Iriki.